Sommige mensen weten het als ze klein zijn: later wil ik kinderen. Vooral voor vrouwen is het meestal een zeer belangrijke keuze. Hun leven verandert voor altijd. Ook voor mannen verandert er veel als er kinderen komen, maar meestal verandert het leven van een vrouw meer door het moederschap dan het leven van een man door het vaderschap, ondanks de emancipatie.

Maar wanneer men het oneens is over het krijgen van kinderen is dat een lastig probleem. Dit conflict onder ogen zien, erover praten, en erover nadenken kan leiden tot groei en kan de band versterken, maar het kan ook leiden tot het stoppen met een relatie. Soms lijkt het probleem onoverkomelijk. Ook al kun je nooit met 100% zekerheid weten dat je alsnog kinderen krijgt met een andere partner.

Helaas is er geen praktische oplossing voor dit probleem te geven. Praten is belangrijk, maar als ieder alleen maar zijn eigen gelijk blijft benoemen verandert er niks. Zelfonderzoek is erg belangrijk: Waarom wil ik eigenlijk kinderen? Wat verwacht ik van het moederschap/vaderschap? Wat zijn mijn drijfveren precies? Wat wil ik doorgeven? Wat zijn voor mij belangrijke waarden van het ouderschap? Hoe kijk ik tegen het gezin aan? Hoe kijk ik aan tegen mensen die geen kinderen hebben? Is hun leven in mijn ogen waardeloos? Wanneer zou ik mijn kinderloosheid kunnen aanvaarden? Kan ik het ooit aanvaarden?

Het gaat dus niet om argumenten, maar om diepe gevoelens. Het doorleven van verdriet, wanhoop, boosheid, kan leiden tot aanvaarding. Soms zal de uitkomst zijn dat je zeker weet alles gedaan te moeten hebben om (eigen) kinderen te krijgen, soms ook zul je zien dat je bepaalde grenzen niet over wilt gaan. Bijvoorbeeld: zet je hiervoor je relatie aan de kant? Wil je het medische circuit in? Wat wil je wel ondergaan? Wat niet?

Soms kun je aanvaarden (bijv. bij stiefgezinnen) dat je weliswaar geen eigen kinderen hebt, maar dat je wel een belangrijke bijdrage kunt leveren aan de opvoeding van de kinderen van je partner. Dit kan voldoende zijn, maar dit is niet voor iedereen zo.

Soms geven mensen teveel argumenten als ze x93neex94 willen zeggen. Er volgt een hele stortvloed van redenen die moeten duidelijk maken dat men iets niet voor een ander kan doen, terwijl een korte weigering veel meer effect had.

Want door toevoeging van argumenten geef je de ander ruimte om tegenargumenten aan te voeren. Je kunt verzeild raken in een levensgroot web. Ook smoezen zijn uit den boze.

Bijvoorbeeld in het geval van een vriend die vraagt x93mag ik je auto lenen?x94 Een kort antwoord: x93ik leen mijn auto nooit uitx94 is verstandiger dan x93mijn vrouw heeft hem vanavond nodigx94. De ander kan nl. ook zeggen: x93oh, maar dan heb je hem allang weer terugx85.x94

Een ander voorbeeld: een klant vraagt aan de reparateur waarom zijn TV nog steeds niet gemaakt is. De reparateur zegt: x93ik heb vorige week al gezegd dat dit sowieso 3 weken duurt, dus dat duurt nu nog zeker twee weken!x94

Of de reparateur zegt: x93tja, dat duurt altijd 3 weken, maar nu ligt bovendien mijn vrouw in het ziekenhuis, en moet ik mijn kinderen naar school brengen, dus heb ik nog geen tijd gehad om er naar te kijken. Ik weet dus niet wat er kapot is. Bovendien kan ik geen onderdelen bestellen want de fabriek is deze week gesloten.x94

Het alsmaar blijven uitleggen en er meer dingen bijhalen lijkt op smoezen verzinnen. Het komt niet overtuigend over. Hoe meer argumenten, hoe meer irritatie bij de klant. In het eerste geval is de reparateur duidelijk en kort, in het tweede geval komt er steeds meer voor de dag. 

Kortom: minder is meer!

Marieke had net haar eerste kindje gekregen. De kraamhulp (Maria) leek een aardige vrouw, wat ouder, dus waarschijnlijk met veel levenservaring. Marieke was er wel blij mee.

Totdat bleek dat Maria zich meer gebieden toexebigende dan het jonge stel wilde. Natuurlijk is het ook niet gemakkelijk om een kraamhulp in huis te hebben. Dan duikt ze hier de kast in, dan trekt ze daar een la open. Je voelt je bijna niet meer thuis in je eigen huis! Het is daarbij belangrijk om je grenzen op tijd aan te geven en anderzijds ook begrip te hebben voor de kraamhulp, die zich zo maar bij iedereen x93in moet voegenx94 en waarvan zoveel aanpassing wordt gevraagd.

Marieke belde mij op, omdat ze me kende en hoopte dat ik wel wat oplossingen had. Natuurlijk is het een kwestie van assertiviteit om grenzen aan te geven. Dus duidelijk zijn in wat je niet wilt, maar vooral ook wat je WEL wilt, en dat het liefst meteen bij de start. Dat was hier al niet gebeurd. Marieke zei x93ik heb het al enkele keren laten merken dat ik sommige gedragingen vervelend vind, maar ze doet er niks mee!!x94

Daar zit hem nu net de knoop! x93Laten merkenx94 is niet genoeg. Je moet het duidelijk zeggen! Dus: benoem concreet zichtbaar gedrag, zeg hoe dat bij jou overkomt en wat je erbij voelt en doe een verzoek om het in de toekomst anders te doen (liefst met een voorbeeld).

Daarbij was Marieke bang dat ze zou gaan huilen als ze Maria erop aansprak. Tenslotte zitten de emoties hoog als je net bevallen bent. Maar huilen is niet erg. Juist als je moet huilen zal de ander niet gauw boos worden maar eerder vriendelijk reageren en begrip tonen. Huilen mag best. En een kraamhulp is ermee bekend dat kraamvrouwen snel huilen, dus als het goed is schrikken ze niet eens!

Willen jullie geen kinderen? Deze vraag is gemakkelijk gesteld. Er kan een wereld van verdriet achter het antwoord zitten. Sommige mensen kiezen ervoor om geen kinderen te krijgen. Maar bij anderen wil het alsmaar niet lukken. Sommige mensen doen er alles aan om via medische ingrepen toch zwanger te worden en in veel gevallen lukt dat inderdaad.

Meestal zijn het vrouwen die het eerst behoefte hebben aan een kind. Vrouwen willen moeder worden vaak vanwege de behoefte aan die speciale rol en de band met het kind. Mannen zien het hebben van een kind als het hebben van een concreet levensdoel (hier doe ik het allemaal voor..)

Vroeger was het krijgen van kinderen het domein van de vrouwen, de laatste jaren hebben vaders ook een grotere rol. Veel mannen vertellen ook dat ze de band met hun eigen vader gemist hebben en dit anders willen met hun eigen kind.

Mannen en vrouwen gaan vaak verschillend om met emoties, dus ook met het verdriet over het alsmaar niet zwanger raken. Meestal willen vrouwen erover praten en mannen juist niet. Mannen storten zich op hun werk. Wanneer het verdriet niet samen gedeeld en gevoeld wordt heeft dat nadelige gevolgen voor de relatie.

Als de vruchtbaarheidsproblemen te wijten zijn aan de man dan zie je ook vaak dat deze zich schaamt. Ook zijn schuldgevoelens bij de onvruchtbare partner niet vreemd. Hierover praten is belangrijk.

Daarnaast is het belangrijk om (ieder voor zich) de vraag te stellen om op een dieper niveau na te gaan wat het wel/niet hebben van kinderen voor jou betekent. Het kan je helpen om de kinderwens om te zetten in iets plezierigs of nuttigs waarbij je leven waardevol wordt.

Binnenkort geef ik weer een cursus assertiviteit in Veghel. 8 dinsdagavonden van 19.30-22.00 uur voor x80 225,00
Vraag de folder aan via info@interpunctie.nl of geef u op. Bij opgave ontvangt u gratis een welkomstpakket

Ik las ergens dat agressieve computerspelletjes goed zijn tegen depressies. Ik heb het onderstaande niet onderzocht, maar ik heb er wel ideexebn over. Het is mij al meerdere malen opgevallen dat depressieve mensen vaak ook boos zijn (op de maatschappij, op hun partner, op anderen, maar vooral op zichzelf). De link tussen depressie en agressie leg ik dus ook.

Het valt mij ook op als deze mensen assertief gaan reageren (opkomen voor zichzelf), dus in zekere mate een portie gezonde agressie durven gebruiken, zij zich minder depressief voelen.

Dus in die zin begrijp ik dat een bepaalde vorm van agressie goed werkt bij depressies.

Alleen: het gaat er niet van over, denk ik. Want deze depressieve mensen laten toch weer toe dat anderen over hen heen lopen en worden dan weer opnieuw depressief. Waardoor ze telkens opnieuw moeten gaan spelen. Zo kweek je volgens mij alleen een verslaving!

Bovendien zou het ook nog kunnen leiden tot agressie (zoals je ook mensen die onvoldoende assertief zijn ziet doorslaan in woede-uitbarstingen). Dus als je depressief bent lijkt het me niet verstandig om een agressief spel te gaan doen (tenzij het eenmalig is).

Als je daarnaast bedenkt dat mensen geneigd zijn om te kiezen voor de snelle oplossing (ook al is het geen goede), zou dat ook betekenen dat men niet op zoek gaat naar een betere oplossing! Je voelt je rot, achter de computer voel je niet zo veel meer, dus voor je het weet slijt je je leven achter de computer. Het is dezelfde soort verdoving als drugs en drank.

Ik denk wel dat het goed is als ouders een bepaalde limiet stellen bij hun kinderen om achter de computer te zitten, of het nu gaat om msn-nen of spelletjes. De echte wereld is vele malen leerzamer en uiteindelijk ook leuker.

Ze schrijft over lief en leed. Over relaties; op de werkvloer, binnen het gezin of die tussen vrienden, buren of kennissen. Iedere week een nieuw verhaal, altijd op dezelfde plaats in deze krant. Soms herkenbaar, soms aangrijpend, maar altijd op zijn minst lezenswaardig en informatief. Een gesprek met Nellie Timmermans, de vrouw achter al deze verhalen. De vrouw achter Interpunctie.

Haar praktijk in Veghel is redelijk steriel ingericht. Behoudens een paar schilderijen aan de muur, staan of hangen er geen ornamenten die de aandacht trekken of afleiden. Een wachtruimte bijna lijkt het. Met rieten stoelen aan een opvallend laag tafeltje. x93Dat kleine tafeltje is heel bewust gekozenx94, vertelt een vriendelijke Nellie Timmermans. x93Dat geeft niet alleen direct een ontspannen sfeer, het zorgt er ook voor dat ik kan zien hoe mensen zich tijdens het gesprek gedragen en  voelen. Als iemand met zijn voet zit te wiebelen, duidt dat ergens op. Dat wil ik kunnen zien, zodat ik daar het gesprek op bij kan sturen.x94

Ze praat gemakkelijk. Heel duidelijk. Zonder moeilijke woorden te gebruiken. Zo steekt ze ook niet in elkaar. Ze is x91maar gewoon Nelliex92. De benen gekruist, de armen op de leuning, straalt ze rust en vertrouwen uit. 

Geen betweterige therapeute die wel eens zal zeggen hoe mensen zich moeten gaan gedragen. Geen zielendokter die met de beschuldigende vinger klaar staat om haar oordeel te vellen. Maar gewoon Nellie. De boerendochter van weleer, die op haar dertigste een carrixe8reswitch maakte. Die haar kantoorbaan, waarmee ze te weinig aan het leven toe kon voegen, verruilde voor het maatschappelijk werk.

Ze vertelt: x93Ik vind het geweldig als ik mensen kan helpen bij het vinden van een oplossing voor de problemen die zij ervaren. Gisteravond had ik een vierde gesprek met een stel dat serieuze problemen had. Man en vrouw verlieten mijn praktijk met een positief gevoel. Ze keken weer uit naar de toekomst. Ze hadden weer zin in het leven. Op zox92n moment geniet ik. Daar krijg ik zox92n enorme kick van x85x94

Columns verlagen de drempel

Ze merkt de laatste jaren dat de drempel om professionele hulp te zoeken steeds lager is komen te liggen. Moderne dokters, tot wie mensen zich nog vaak als eerste richten, doen problemen in de relatie of x91in het hoofdx92 niet meer af met een jantje-van-leiden. Zij verwijzen hen naar een instantie of direct naar een coach of xb4counselorxb4 als Nellie.

x93Toch is er nog veel schaamte. Mensen die denken dat ze x91apartx92 zijn en dat ook gewillig accepteren. Die de schuld voor een probleem bij zichzelf neerleggen, zonder te realiseren dat ze zich daarmee ernstig tekort doen. De rest van hun leven. Met mijn columns wil ik laten zien dat iedereen wel eens een probleem heeft. Maar dat ook voor ieder probleem een oplossing is.x94

Voor veel mensen zijn daarmee de columns van Nellie het laatste zetje geweest om professionele hulp te zoeken: x93Mensen wiens relatie niet meer is wat die ooit was, maar ook ouders van kinderen met gedragsproblemen of drugsproblemen, mensen die moeite hebben om een verlies te verwerken, mensen met problemen op het werk, mensen die moeite hebben om zichzelf een plekje te geven in deze wereld x85 Ieder huisje heeft wel zijn kruisje. Voor mensen die dat spreekwoordelijke kruisje zelf geen plekje kunnen geven in hun leven, wil ik er zijn.x94

Inspiratie

Nellie Timmermans. Vriendelijk. Rustig. De vrouw achter de wekelijkse columns. De vrouw achter Interpunctie. Vanwaar eigenlijk deze naam voor haar praktijk? x93Interpunctie komt als term uit de taal- en letterkunde. Het betekent letterlijk x91plaatsing van leestekensx92. Dat is min of meer wat ik doe. Ik help om weloverwogen punten en kommax92s te zetten in relaties. Een punt als markering van het einde; een komma als onderbreking, waarna de relatie een vervolg krijgt …x94

Al ruim zeven jaar stuurt ze trouw iedere vrijdag een column in voor de krant van de week erop. Als het aan haar ligt, komt aan die reeks voorlopig geen einde. Aan inspiratie ontbreekt het haar naar eigen zeggen in ieder geval nog lang niet. x93Relaties zijn een onuitputtelijke bron van gevoelens. Daar kan ik nog jaren mee vooruit. De wetenschap dat ik met mijn columns mensen bereik, daar doe ik het voor. En dat mensen weten dat als ze ergens mee worstelen, ze met hun vragen altijd bij mij terecht kunnen. Gewoon bij Nellie x85x94

Slechts weinig relaties overleven. En het is ook de vraag of die relaties die stand houden ook altijd x93goedex94 relaties zijn. En zijn alle relaties die tot een scheiding leiden ook x93slechtex94 relaties geweest?

Een relatie begint meestal vanuit romantiek. Men is verliefd en leeft in een roes en men besluit de relatie te bestendigen (officieel met een huwelijk of samenwonen, soms besluit men kinderen te nemen). Maar beide partners hebben een verleden, wat ze met zich meebrengen.

Gezinsculturen kunnen net zo botsen als buitenlandse culturen. De cultuur waarin je bent opgegroeid bepaalt voor een deel je overtuigingen (hoe het hoort, waarden en normen).

In 1^e instantie vind je elkaar op de overeenkomsten. Je bent het met elkaar eens over een aantal zaken. In 2^e instantie voel je je uitgedaagd door datgene wat je juist niet met elkaar deelt. Het leert je om bepaalde eigenschappen of een andere visie te ontwikkelen. Het verrijkt je. Pas als er irritaties komen worden de verschillen vervelend. Je wilt niet zelf veranderen, maar de ander moet veranderen!

Kort samengevat is in een goede relatie sprake van vriendschappelijkheid. Daarbij komt kijken:

- communicatie en onderhandeling

- vertrouwen

- samenwerking

- tijd en aandacht voor elkaar

Waar gaat het fout?

Vaak begint het fout te lopen in de communicatie. Men gaat ervan uit dat men weet wat de ander denkt, vindt en wil terwijl dit niet zo is. De samenwerking loopt fout, het vertrouwen neemt af, de aandacht voor elkaar neemt af. Negatieve interpretaties van gedragingen en opmerkingen van de partner leiden tot ruzies en de relatiebreuk is daar.

Toch is het van belang om eerst de communicatieproblemen op te lossen. Je zult ook na je huwelijk moeten communiceren, bijvoorbeeld over de kinderen. Het blijkt vaak dat mensen die niet leren communiceren na verloop van tijd met een nieuwe partner tegen dezelfde problemen aanlopen.

Ik word vandaag geinterviewd. Ik publiceer het interview straks op mijn weblog.

x93Patricia zegt dat  het niets voorstelt, maar ik vind het toch heel erg!x94 Dat zei Ronald toen hij binnenkwam. Zijn vrouw had een kortstondige relatie gehad met Pim tijdens het huwelijk met Ronald. De relatie met Pim was allang voorbij toen Ronald er achter kwam, maar hij voelde zich verschrikkelijk. Hoe kon ze zoiets doen?

Mevrouw wilde niet meekomen op gesprek, de gebeurtenis was immers al zo lang geledenx85. Hij moest het maar vergeten. Dat wilde hij graag, maar kon het niet.

Ik stelde Ronald voor om Patricia te vragen slechts een keer mee te komen. Hij moest daarbij nadrukkelijk aangeven dat ik haar niet op de kop ging geven,  want dat denken mensen vaak. (Op de 1e plaats is heb ik geen behoefte om te oordelen, op de 2^e plaats heb ik ook geen reden daartoe. Als iemand het wil be- of veroordelen dan kan dat een partner zijn, maar ik niet!)

In het 2^e gesprek kwam Patricia mee. Patricia wilde absoluut niet praten over de gebeurtenissen, hoe het zo gekomen was, etc. Dat frustreerde Ronald. Ik gaf uitleg over dergelijke processen en zij begreep hoe belangrijk het is om eerlijk te zijn. De opluchting was groot toen ze besefte dat niet ik alles hoefde te weten, maar dat haar man recht had op de ware toedracht.

In het 3^e gesprek bleek dat ze er veel over gesproken hadden. Af en toe kon Patricia het bijna niet meer verdragen, al die vragen, al die ouwe koeien. Maar voor Ronald was het nodig te horen wat er gebeurd was, hoe het gekomen was, etc.

Na het 5^e gesprek had hij weer voldoende vertrouwen in Patricia en kon het stel weer goed verder. Een half jaar later kwamen zij nog eens langs: het vertrouwen tussen hen was hersteld. En het was nog beter! Want door al dat praten had Patricia ook kunnen zeggen wat haar dwars zat. Hij zag in hoezeer hij haar ergernis had opgewekt en nu ging het op alle fronten beter dan ooit!